دوشنبه ٠١ آبان ١٣٩٦
فارسی : الفارسیه : Persianعربی : العربیه : Arabicانگلیسی : الانجلیزیه : English
آخرین مفالات
پاریس قربانی تکفیر
سید ابوالفضل حسینی
بررسی ریشه های ایدئولوژیک حوادث تروریستی پاریس
بعد از حوادث فرانسه بسیاری از تحلیلگران داخلی مثل همیشه، ریشه این حمله ها را صرفا از نگاه سیاسی مورد بررسی قرار دادند و حمایتهای غرب از این گروهها را دلیل رشد این گروهها و قوت گرفتن آنها دانستند. البته این تحلیل تا حدود زیادی صحیح و قابل قبول است اما آنچه در این زمان باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد و وظیفه ما است که آن را گوشزد کنیم، بررسی ریشه های ایدئولوژیک این حوادث است.
 ١٩:٣٤ - سه شنبه ٢٦ آبان ١٣٩٤ - نظرات : ٠متن کامل >>
هیس! دخترها فریاد نمی زنند
چ
بشارت به یک شهروند هزاره سوم
بوسیدن روی ماه
همرنگ جماعت!
از ماست که بر ماست
یادگیری شرطی
طهارت نفس و درک معارف قرآن
شرطی سازی کنشگر
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 2333
 بازدید امروز : 1706
 کل بازدید : 1043716
 زمان بازدید : 0/2656
چیستی سینمای دینی
چیستی سینمای دینی

 منبع : پایگاه علمی و تحقیقاتی مغناطیس

 نويسنده : محمد دادسرشت تهرانی    ایمیل : hamdel85@yahoo.com

 نوشته شده در تاريخ : 1392/04/03   ( آخرين ويرايش : 1392/07/27 )

بسم الله الرّحمن الرّحیم

مطالبی که مطالعه می کنید گفته های دکتر مجید شاه حسینی -تهیه کننده فیلم سلیمان نبی علیه السلام- در مورد سینمای دینی است که با عنوان چیستی سینمای دینی مورد بررسی قرار گرفته است.

چیستی سینمای دینی
سینمای دینی مفهومی سهل و ممتنع است؛ چرا؟ این موضوعی است که باید لَختی دربارۀ آن اندیشید. من معتقدم سینما با «نفسانیت نازل بشری» پیوند عمیق‌تری دارد تا فطرت الهی او. چه افرادی زیادی که در ایران تأسف می‌خورند که چرا نمی‌توانند صحنه‌های خصوصی زندگی زن و مرد را روی پرده سینما نشان بدهند و برای متدینینی که خود را از تماشای این صحنه‌ها بی‌نصیب می‌سازند، تأسف می‌خورند. آنها این حرف‌ها را صراحتاً در محافل خصوصی خود می‌گویند، یا در جشنواره‌های خارجی می‌بینیم که نوادری از دست‌اندرکاران و بازیگران سینمای ایران، خود را به هیچ حجاب و حیا و مرزی محدود نمی‌دانند؛ انگار آنجا سرزمین آزادی و رؤیاهای آنهاست! آنان همه حصرهایی را که معتقدند دین برای سینما تعریف کرده، زائد می‌دانند و معتقدند که سینمای ایران خود را از زیبایی نفسانی سینما محروم کرده‌ است! به هر حال، هم اینها قطعاً خطا می‌کنند و هم کسانی که معتقدند که چون ذات سینما دینی نیست، باید از خیرش گذشت و عطایش را به لقایش بخشید.
به این منظور لازم است که تعریفی درست و جامع از سینمای دینی برسیم. سینمای دینی چیست؟ سینمای دینی؛ نوعی نگاه است، نگاهی معطوف به روح توحیدی عالم، نگاهی که انسان در مواجهه با آن دچار پالایش روحی بشود، نه اینکه خدای ناکرده دچار کدورت روح؛ نگاهی که در مواجهه با آن، انسان خود را در مقابل یک آئینۀ زلال و شفاف ببیند و ضعف‌ها و عیوب و نفسانیت خود را با عواقب و نهایت نفس‌زدگی مشاهده کند. نگاهی که انسان در مواجهه با آن، دلش برای آسمان، عرش، لقای حضرت رب و برای رسیدن به جامعۀ آرمانی در آخرالزمان تنگ شود. انسان وقتی انسان‌های موحد را روی پرده سینما دید و زیبایی‌های زندگی آنها را از منظر سینما مشاهده کرد، دلش برای این نوع زندگی غنج بزند و بگوید ای کاش می‌شد ما هم این‌طور زندگی کنیم.
سینما می‌تواند واجد این ظرفیت باشد. سینما می‌تواند بسیاری از پیام‌های دینی را روی پرده خود مطرح کند. این بدی سینما نیست که ما را به فاز ناهوشیاری می‌برد. اتفاقاً بسیاری از جراحی‌ها را می‌توان در این حالت در روح آدم‌ها انجام داد و درد جراحی، مانع از نتیجۀ مبارک کار نشود.
در یک فرآیند جراحیِ به قول ایرانی‌ها «رستم‌زاد» و به قول فرنگی‌ها «سزارین»، اگر شما بیمار را بی‌هوش نکنید، منجر به هلاکت مادر و بچه خواهد شد. یک بی‌حسی ولو موضعی از ناحیه کمر، درست است که طرف را مدتی از احساس طبیعی هوشیاری از بخشی از بدن خود بی‌نصیب خواهد کرد، ولی برای او نتایج خوبی خواهد داشت. در بسیاری از جراحی‌ها نیاز به این بی‌حسی و بی‌هوشی هست.
خیلی وقت‌ها موقعی که می‌خواهیم به جامعه بگوییم که این عادت تو عادت خوبی نیست، به یک خانواده بگوییم که این رفتار شما رفتاری غیردینی است، خانواده‌ای که نماز می‌خوانی، غیبت کار بدی است، خانواده‌ای که به رزق حلال معتقدی، خمس ندادن، رزق تو را حرام می‌کند، خانواده‌ای که غیرتی هستی، نگاه حرام می‌تواند این تأثیرات را در زندگی تو داشته باشد، وقتی شما بسیاری از انتقادهای اجتماعی، خانوادگی و ضروری را در سطح جامعه به صورت خودآگاه به آن جامعه یا خانواده بگویید، در مقابل شما موضع می‌گیرند و این حالت موضع و گارد، مانع از تأثیر پیام اخلاقی شما بر روان آنها می‌شود، ولی وقتی به زبان نمادین سینما می‌گویید، انگار از این بی‌حسی موضعی استفاده و غدۀ چرکین یا بدخیمی را از بخشی از این جامعه یا خانواده خارج می‌کنید. به این شکل می‌توانید بگویید این حرف را به تو نمی‌گویم، بلکه این جامعه فرضی یا این خانواده را ببین، این فضای فرضی را ببین که این صفات با آنها چه می‌کند. این همان زبان تمثیل است که قرآن مجید از آن استفاده می‌کند. وقتی که سینما واجد چنین ظرفیت شگرفی است، چرا از آن استفاده نکنیم؟

جهت دانلود مقاله اینجا کلیک کنید.

 

تمامی حقوق این سایت محفوظ می باشد.درج مطالب باذکر منبع بلامانع است
All rights are reserved.
راه اندازی، اجرا و بروزرسانی: توسعه اطلاعات سحرگاه (متين تايم) بهار 1392     Powered by: MatinTime (Development of Information) 2013